
خاطراتی از اولین رادیو ی شهرمان به روایت پدرم با عنوان ( رادیو نفتی ) مد نظر است و این عنوان نیاز به یک مقدمه از و ضعیت کنونی پخش صدای رادیو در شهرمان دارد . در قسمت اول به این مهم پرداخته و در پست بعدی مطلب مربوط به اولین رادیوی گلپایگان ارایه خواهد شد
ساخت رادیو به اوایل قرن بیستم تعلق دارد یکی از شگفتی های بشر که تصورش در سالهای قبل از ۱۹۰۰ میلادی غیر ممکن بود هم اکنون با گذشت اندکی بیش از یکصد سال ، فن آوری اطلاع رسانی به اوج خود رسیده است . بسیاری از وسایل این گونه بعد از رادیو همچون گرامافون ، گرام ،ضبط و پخش صوت ، ویدئو و دیگر وسایل ارتباطی قدیمی به سرعت کاربری اصلی انها رو به افول رفته و یاجایگاه خود را ازدست داده و جایگزین مناسبتر اختراع شده است و این سیر تکامل همچنان ادامه دارد اما رادیو همچنان محبوبیت خود را حفظ و مقام اول اطلاع رسانی آسان و فراگیر را در اختیار دارد .
در چند ساله گذشته سازمان صدا و سیما با ایجاد شبکه های مختلف رادیوئی تحولی عظیم در این رسانه مردمی به وجود آورده است رادیو صدای ایران ، رادیو فرهنگ ، رادیو جوان ، رادیو ورزش ، رادیو معارف ( فارسی و انگلیسی) ، رادیو قرآن ، رادیو سلامت ،رادیو پیام و دهها شبکه رادیوئی دیگر همچنان به طور شبانه روزی فعال بوده و هر کدام به خواست مخاطبان خود به تولید برنامه های مفید مشغول می باشند
از این مجموعه رادیوئی بانوع پخش FM ، سهم شهر ما (گلپایگان ) که در مرکز جغرافیائی ایران قرار دارد بسیار محدود و اندک می باشد به غیر از رادیو معارف و رادیو جوان که با کیفیتی بسیار نا مطلوب و با قطعی زیاد دارای مخاطبان خاص می باشد از پخش صدای دیگر رادیوها در این شهر خبری نیست تنها رادیوی قابل دسترس همیشگی در این شهر رادیو (پیام ) مخصوص شهر تهران است که هیچ ارتباطی به شهر کوچک ما ندارد و مخاطبان آن دائما از وضعیت ترافیکی بزرگراه مدرس و زیر پل کریم خان و ... کسب اطلاع می کنند معلوم نیست به چه منظور به جای انعکاس صدای رادیو ایران ( صدای ملی کشورمان) و صدای رادیو فرهنگ یکی از اصیل ترین رادیوهای موجود می باید اطلاعات دودزا و مشکلات متعدداین کلان شهر به اعصاب مردم گلپایگان تزریق گردد لابد مسئولین شهر تهران قصد دارند با این رادیو به ساکنان گلپایگان بفهمانند که شهر خودشان خوب است و به تهران مهاجرت نکنند !! شاید تنها فایده این رادیو همین مطلب باشد . آنهائی که تمایل دارند رادیو صدای ایران را بشنوند مجبورند از رادیوهای قدیمی با موج ( AM) از مركز استان مركزي ( اراك) با كيفيت نامطلوب و با پارازيت زياد این صدا را دريافت نمايند . معلوم نيست چه كسي متولي اين كار است و چرا مردم فهیم و با فرهنگ این شهر باید از شنیدن برنامه هائی که همگی تولید صدای جمهوری اسلامی ایران است محروم باشند روی آوردن جوانان به برنامه های مخرب ماهواره ای و استفاده غیر اخلاقی از فن آوری بلوتوث و دیگر انحرافات را چه کسانی پاسخ می دهند قطعا تنوع فرستنده های رادیوئی می تواند این انحرافات را کمتر کند . کو ، گوش شنوا؟ !!!