نمی دانم همه انسانها مثل من فکر میکنند یا نه؟ وقتی  زادگاهشان  را به یاد میارند یه حس عجیبی بهشون دست میده؟ انگار همه این اینگونه اند چرا که از حرفاشون پیداست از نوشته هاشون تو سایت آخاله میشه فهمید چه حسی نسبت به وطنشون خصوصا زادگاهشون دارند. اما من حس کسایی که از وطنشون دورند را ندارم  چون هنوزم تو وطنم و تو زادگاهم عمری را تلف می کنم . شاید اگه بخوام از این تلف شدن تدریجی جلوگیری کنم بهتره یه کمی هم به هویت گذشته شهرم فکر کنم  کاری که خیلی از همشهریان و دوستانم به این مهم پرداخته و هنوزم ادامه داره ...
هنر و فرهنگ گلپایگان آنقدر غنی ست که تا وارد فضای اون نشی نمیتونی حس کنی که این مردم چگونه اند  اونا که اصالتاْ از این دیارند به کنه مطلب پی برده اند . آداب و رسوم و ساده زیستی گذشتگان  را خیلی ها هنوزم به یاد دارند . لهجه زیبا و ساده شهرمونا هنوزم در محاورات روزانه صادقانه و بی هیچ تکلفی به کار میبرند و هویت خود را حفظ کرده اند
اواخر سالهای دهه ۷۰  کاستی به دستم رسید . صدای برخاسته از آن با وجود کیفیت نامناسب ضبط چنان به دلم نشست که ناخود آگاه به فکر فرو رفتم که این صدای آشنا از کیست و از کجاست . با کمی تفحص متوجه شدم که این صدا با لهجه زیبای گلپایگانی که اشعارش نغز و فصیح بود از کشور  آمریکا به سرزمین مادری رسیده بود  صدای دلنشین استاد و شاعر گرانقدر محمد علی سعیدی به اعماق وجودم نفوذ کرد و در پی ش دویدم تا اورا در کشور عزیزمان یافتم . در ابتدا افتخار انتشار نرم افزاری هنرش را نداد اما با پافشاری این افتخار نصبم شد و اشعار زیبایش را با کیفیت بهتر با وسایل ساده ضبط صدا آماده کردم و این سر آغازی بود برای تهیه یک فرهنگ نامه شهرمون با استفاده از تکنولوژی نرم افزاری که هم اکنون با عنوان «وردپاتکان ۱» با دستان هنرمندانه و پرتوان فرزند  عزیز بی ادعایم مهندس توحید نیکنامی انتشاری موفق یافت. هم اکنون در سلسله پستهای وبلاگ قصد معرفی این مجموعه غنی فرهنگی شهرمون را دارم تا شاید قسمتی از رسالت معلمی خود را ادا کرده باشم